قصه‌ها

خواننده‌ای که ۱۵ سال اسم نداشت! حسین قوامی

بربری اسم یه قوم بود، نه یه نون! ماجرای اسمی که روی نون موند

آهنگ تولدت مبارک برای پیکان ساخته شد! ماجرای ماشینی که ۳۸ سال تولید شد

سقوط اصفهان؛ روزی که شاه سلطان حسین جقه‌ی پادشاهی رو با دست خودش داد

نفتِ مسجد سلیمان؛ چاهی که زودتر از نامه‌ی تعطیلی به نفت رسید

جمجمه‌ی رودکی چه رازی داشت؟ پدرِ شعرِ فارسی شاید کور به دنیا نیومده بود

مومیاییِ ۱۱ میلیون دلاریِ «دخترِ خشایارشا» در پاکستان، سالِ ۱۹۹۶ مرده بود

دندونِ یه بچه‌ی نئاندرتال در کرمانشاه؛ بیش از ۴۰ هزار سال زیرِ خاک

شهری در ایران که گرجی حرف می‌زنه؛ وقتی برگشتن گرجستان چی شد؟ — فریدون‌شهر

سربازی که ۲۹ سال بعد از پایانِ جنگ هنوز می‌جنگید — هیرو اونودا

موزه‌ای در تبریز که روی اسکلت‌های سه‌هزارساله ساخته شد، همان‌جا که پیدا شدند

زیرِ قیطریه: گورستانِ ۳۲۰۰ ساله‌ای که نصفش هنوز زیرِ پارک و برج‌های تهران است

پلِ پیروزی: چهار میلیون تن سلاح از وسطِ ایران رد شد، سالی که تهران نان نداشت

شهری در ایران که سه سال اسمِ دومش «شهرِ بچه‌های لهستانی» بود

چهار متر زیرِ خیابانِ مولوی، قدیمی‌ترین تهرانی خوابیده بود

دستش را روی صورتِ او گذاشت و ۲۸۰۰ سال ماند — عاشقانِ حسنلو

آجری که یک زمین‌شناس برداشت — چغازنبیل

قناتی که ۲۵۰۰ سال است آب می‌دهد

آسیاب‌هایی که هزار سال خاموش نشدند — نشتیفان

مردانِ نمکی — کارگرهایی که نمک نگه‌شان داشت

زنی که تهران را گرفت — بی‌بی مریم بختیاری

صد سال هیچ‌کس نتوانست بخواندش — خطِ ایلامیِ خطی

کسی که حاضر نشد شاه باشد — کریم‌خان زند

خواجه — چطور ساخته می‌شد؟

این چشم را ۵۰۰۰ سال پیش کسی می‌بست | شهر سوخته

یک کلید، فاصله‌ی آمریکا با یک فاجعه بود | گلدزبورو ۱۹۶۱

سیستمی که اگه همه بمیرن، خودش شلیک می‌کنه | دستِ مرده

بیرون آورد. تا پلیس برسد سه گورستان خالی شده بود. حفاری یوسف مجیدزاده در کنارصندل از بهمن ۱۳۸۱ دژی خشتی هم‌سن اهرام مصر را بیرون آورد. ظرف‌های سنگی جیرفت صد سال بود در موزه‌ها بود، از اور و ماری و نیپور، بی‌آن‌که کسی بداند از کجا آمده‌اند. بسیاری از باستان‌شناسان کنارصندل را مَرهَشی می‌دانند، پادشاهی شرقی کتیبه‌های اکد.

دو ثانیه. این قدیمی‌ترین فیلمی است که باقی مانده — هفت سال قبل از برادران لومیر.

ساخته شده بود نوشته شد؛ قرار بود دویست و هشتاد برگ باشه با صد و نود نگاره.

برایش توپی بسازد که هر دیواری را می‌شکند. بیزانس پول نداشت. اوربان رفت پیشِ محمدِ دوم — و یک سال بعد همان توپ دیوارِ هشتصدساله‌ی قسطنطنیه را ریخت.

چرچیل به‌عنوانِ وزیرِ نیروی دریایی تشکیل داد و اسمش بود «کمیته‌ی کشتی‌های خشکی». اولین نمونه را به تمسخرِ ولیعهدِ آلمان «ویلیِ کوچولو» نامیدند.

بردارد — و به همین دلیل ساعتِ ۸:۱۵ هنوز در شهر بود. سه روز بعد، در ناکازاکی، وقتی داشت ماجرا را برای رئیسش تعریف می‌کرد و او گفته بود «دیوانه شده‌ای»، بمبِ دوم افتاد.

مقبره‌های باستانیِ مصر هست، یونانی‌ها به آن «آرتیازِین» می‌گفتند، و رومی‌ها آن را در تاریکی بازی می‌کردند — تا جایی که «کسی که می‌شود در تاریکی با او این بازی را کرد» در روم به معنیِ آدمِ کاملاً درستکار بود.

آتش‌زا مجهز کند و روی ژاپن بیندازد. ایده از یک دندان‌پزشک بود و رئیس‌جمهور زیرِ نامه‌اش نوشت: «این آدم دیوانه نیست.» تنها چیزی که این بمب سوزاند، یک پایگاهِ آمریکایی بود.

ترکیبِ سنگی را داشت — گچ، گوگرد و هیدروکربن — و سیارک دقیقاً همان‌جا خورد، آن هم با بدترین زاویه‌ی ممکن.

هوشِ مصنوعی واقعاً چطور کار می‌کنه؟

چرا سمورهای دریایی موقعِ خواب دستِ همو می‌گیرن؟

این موجود عملاً نامیراست!